Običaji u Srbiji povodom rođenja deteta: Od verovanja do darivanja

Rođenje deteta je jedan od najsvetijih trenutaka u životu porodice, a u srpskoj tradiciji to je oduvek bio povod za posebne običaje, verovanja i rituale. Iako se savremeni način života razlikuje od onog koji su imale prethodne generacije, mnogi običaji i dalje žive – u tragovima, simbolima ili nameri da se "nešto ispoštuje, za svaki slučaj".

Od trenutka kada se beba rodi, pa do dana kada prvi put izađe iz kuće, sve je u znaku zaštite, zdravlja i sreće.

Vesti se ne šire odmah – "dok se ne učvrsti"

U mnogim krajevima Srbije, posebno u manjim sredinama, običaj je da se vesti o rođenju deteta ne šire odmah, naročito kada je u pitanju prva beba. Verovalo se da treba sačekati nekoliko dana – "da se beba učvrsti", odnosno da se izbegne "urok".

Majka i beba često nisu primale posete u prvim danima – kako zbog odmora, tako i zbog uverenja da je dete ranjivo i da mu je potrebna zaštita od tuđih pogleda i negativne energije.

Neizostavne amajlije i zaštita od uroka

Na bebin jastuk ili kolijevku stavljale su se amajlije: crveni konac, beli luk, komadić hleba, pa čak i metalni predmeti poput makaza ili ključa – sve u cilju zaštite od zlih sila i uroka.

Crveni konac oko ruke novorođenčeta i dan-danas koriste mnogi roditelji, čak i oni koji nisu religiozni, kao "zaštitu iz običaja".

Babine – dani posle porođaja

Prvih 40 dana nakon porođaja nazivaju se babine. To je period kada majka ne izlazi iz kuće, a fokus porodice je na njenom oporavku i bebinom razvoju. U tom periodu, tradicionalno, domaćinstvo vodi žena iz porodice – svekrva, majka, sestra – koja pomaže oko deteta, hrane i kućnih poslova.

U nekim krajevima, žene iz sela dolazile su u babine s poklonima i hranom, pevajući i donoseći radost. Majci su darivale platno, peškire, kolače i novac, a dete se dočekivalo sa "Nek je živo i zdravo!".

Darivanje novorođenčeta

Kad beba prvi put primi goste, običaj je da se daruje – novcem, zlatom, odećom ili ikonama. Kumovi i najbliža rodbina obično daruju zlatni lančić ili krstić, dok drugi gosti donose praktične poklone.

Verovalo se da se ne sme doći u posetu praznih ruku, a bebi se često ostavljao novac ispod jastuka – "da bude bogata".

Prvo šišanje i prvi izlasci

Prvo šišanje se u nekim krajevima odlagalo sve do druge godine, i tada se kosica čuvala u maramici ili stavljala u knjigu. Bio je to simbol odrastanja i pamćenja trenutka kada dete počinje da menja svoj izgled i ličnost.

Izlazak bebe u šetnju prvi put pratio se tiho, bez pompe. Roditelji su birali mirne ulice, a starije žene su savetovale da se bebi u kolica stavi ogledalce ili crveni končić – još jedna mera predostrožnosti i zaštite protiv uroka.

Krštenje – prvi veliki porodični čin

Iako se ne vezuje strogo za rođenje, krštenje je prvi veliki duhovni događaj u životu deteta. U pravoslavnoj tradiciji, krštenje se obično obavlja nekoliko meseci nakon rođenja, i tada dete dobija i duhovnog zaštitnika – kuma.

Kum donosi krst, belu košulju i sveću, a nakon obreda organizuje se skromna gozba u krugu porodice.

U nekim krajevima, krštenje se organizuje zajedno s prvom rođendanskom proslavom, kao način da se spoji tradicija i slavlje.